นักกายอุปกรณ์ คือใคร เคยได้ยินบ้างหรือเปล่า (ชมคลิป)



นักกายอุปกรณ์ ก็จะทำงานทางด้านการแพทย์ ที่เกี่ยวกับด้านเวชศาสตร์ฟื้นฟู โดยช่วยผลิตอุปกรณ์ให้แก่ ผู้พิการทางด้านการเคลื่อนไหวค่ะ ไม่ว่าจะเป็นผู้ที่สูญเสียอวัยวะ หรือผู้ที่มีอวัยวะครบ แต่อวัยวะเหล่านั้นไม่สามารถทำงานได้ คนไข้ที่เข้ามารับการรักษา ก็จะเป็นคนไข้ที่สูญเสียอวัยวะค่ะ ส่วนใหญ่ก็จะเป็นคนไข้ของ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ อย่างเช่นเคสน้องมายด์ ที่เข้ารับการรักษาค่ะ เดี๋ยวพี่จะแกะเบ้าออกนะ ปล่อยตัวตามสบายนะไม่ต้องเกร็ง ตอนนั้นประมาณสัก 1 ทุ่ม น้องมายด์ไปกินก๋วยเตี๋ยว ร้านที่ จ.ปัตตานี ได้ยินป้าของน้องมายด์บอกว่า น้องมายด์โดนระเบิด พอไปถึงโรงพยาบาล ก็เจอแต่น้องสาวอีกคน แต่น้องมายด์ไม่เจอ ได้ยินหมอ หมอพูดว่า เอาขาไหม ป้าก็ไม่รู้เรื่อง เขาถามว่า เอาขาไหม ก็คิดว่าน้องมายด์จะเป็นอย่างไร กลัวที่สุด กลัวน้องมายด์ตาย ตอนนั้นน้องมายด์เข้ามา รับการรักษาที่โรงพยาบาลแล้ว ก็โดนตัดขาบริเวณ ระดับใต้เข่าข้างซ้ายค่ะ รู้สึกว่าน้องก็ยังอายุน้อย ก็ไม่น่าที่จะเกิดเหตุการณ์ แบบนี้เกิดขึ้นกับน้องค่ะ หลังจากเกิดเหตุการณ์วันนั้น ชีวิตหนูก็ เดินเองไม่ได้เพราะว่ามีขาเดียว แล้วก็คุณป้า คุณพ่อ คุณแม่ ต้องคอยช่วยดูแลหนูตลอดเวลา ช่วยหยิบของให้ค่ะ พี่ชิงมีส่วนช่วยทำให้ สภาพจิตใจหนูดีขึ้นมากเลยค่ะ ช่วยในเรื่องการหัดเดิน คอยช่วยดูแล ให้กำลังใจตลอด แล้วก็จนมาถึง ขั้นตอนการทำขาเทียมด้วยค่ะ เวลาเดินน้องมายด์ มองตรงไปด้านหน้านะ ไหล่ตรง ๆ ไหนลองก้าวดู ช้า ๆ นะคะ เดี๋ยวใส่ขาเทียมนี้ไปสักพักหนึ่งนะ เพื่อให้ตอขาเรายุบนิดหนึ่งนะคะ แล้วเดี๋ยวเราก็จะได้มา ใส่ขาเทียมจริงกัน ขนาดตอนออกจากโรงพยาบาลแล้ว พี่ชิงก็ยังบอกว่า ถ้ามีปัญหาอะไร ก็ให้โทรมาบอก หรือไลน์มาบอก อะไรก็ได้ พี่ชิงพร้อมช่วยเสมอ ตั้งแต่เด็ก ๆ ชิงโตมากับน้าสาว ที่พิการเป็นโปลิโอค่ะ แล้วก็เวลาน้าเดิน น้าอาจจะต้องใช้อุปกรณ์เสริมในการเดิน การที่ทำกายอุปกรณ์เสริมแต่ละครั้ง ก็ต้องเดินทางขึ้นมาทำที่กรุงเทพฯ แล้วผู้ป่วยที่เขาไม่มีโอกาส เขาจะทำอย่างไร เพราะฉะนั้นเขาก็ไม่มีสิทธิ์ ที่จะได้รับอุปกรณ์เหล่านี้เลยค่ะ ก็เป็นแรงจูงใจว่า เลือกที่จะสมัคร โรงเรียนกายอุปกรณ์สิรินธร คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดลค่ะ อุปกรณ์ที่มาเรียนรู้กันในวันนี้ เพื่อใส่ให้กับผู้ป่วยที่มีปัญหา ทางด้านระบบประสาทนะคะ จำได้ว่าตอนที่หนูโดนระเบิด หนูก็อยู่กับป้าค่ะ ป้าก็กอดหนูไว้ตลอดเลย หนูก็ดีใจมากเลย ที่หนูได้เจอป้าในครั้งนั้น รู้ว่าป้าไม่เป็นอะไร ที่อยากให้เกิดกับหนู เป็นคนสุดท้ายเพราะว่า หนูรู้แล้วว่ามันก็เจ็บ มันก็ทรมานเหมือนกันค่ะ เวลากว่าจะรักษาตัวได้ มันต้องผ่าตัด กินยา หรือว่าต้องคอย ทำกายภาพอย่างนี้ค่ะ ...นกพิราบสีขาว จงกลับคืนมา... ...ปกป้อง ดูแล รักษาประชาได้ไหม... ขอขอบคุณพี่ชิงมาก ๆ เลยค่ะ ที่ช่วยดูแลหนูตั้งแต่ หนูยังไม่ได้ออกจากโรงพยาบาล คอยให้กำลังใจหนูมาตลอด คอยให้คำปรึกษา คอยดูแลหนูทุกอย่าง หนูอยากบอกพี่ชิงว่า หนูก็รักพี่ชิงมาก ๆ เลยค่ะ พี่ชิงเป็นเหมือนพี่หนูอีกคนหนึ่งเลยค่ะ ...ไม่อยากเห็น คนมาฆ่ากัน... ...จับปืน ถือมีดไล่ฟันกันอีกเลย... ...อยากจะเห็น เหมือนดังเคย... ...จับมือ กอดคอกันเอ๋ย... ...เหมือนอย่างที่เคยผ่านมา... มหาวิทยาลัยมหิดล ก็มุ่งสอนเสมอว่า ให้เรากลับไปทำประโยชน์ให้กับผู้อื่น ให้เห็นประโยชน์ของผู้อื่นเป็นที่หนึ่ง สิ่งที่ได้เห็นก็คือ ผู้ป่วยที่เขาสามารถ กลับไปใช้ชีวิตประจำวันได้ สามารถช่วยเหลือตนเองได้ โดยไม่ต้องพึ่งพาคนอื่น ก็รู้สึกว่าภูมิใจที่ได้มาเป็น ส่วนช่วยเติมเต็มให้กับผู้ป่วยค่ะ