กลอนสองกุมารจากพ่อ



  บัดนี้จักได้กล่าว                   เป็นเรื่องราวของกุมาร

ปางเมื่อเวสสันดร                   ยกให้ทานแก่เฒ่าพราหมณ์

เพื่อหวังโพธิญาณ                  จากกุมารทั้งสองคน

แล้วพราหมณ์ก็จูงเอา              ท้าวชาลีและกันหา

ทั้งตีและทั้งฆ่า                       สองบุตราน่าสงสาร

ร้องไห้และดิ้นรน                    จนหลุดมือพราหมณ์มนา

ไปลี่อยู่ในสระ                        เอาใบบัวบังกายา

พราหมณ์เฒ่าเจ้าปัญหา            ก็กลับมาอีกทีหนึ่ง

เข้าไปหาพระเวส                    จึงทูลเหตุที่กลับมา

ว่าสองกุมารา                        กลับคืนมาสู่ที่เดิม

พระองค์เดินตามหา                ในศาลาก็ไม่เห็น

ไปถึงที่ขอบสระ                     จึงเรียกหาสองกุมาร

ลูกเอ๋ยจงขึ้นมา                      สองบุตราลูกพ่อเอ๋ย

ทำไมเจ้าชั่งเฉย                      ลูกพ่อเอยรีบขึ้นมา

จากนั้นสองกุมาร                   ทั้งสะท้านและทั้งกลัว

หัวใจก็เศร้าหมอง                   น้ำตานองทั้งสองคน

ขึ้นมาหาบิดร                        ประนมกรยกมือไหว้

ขอให้พ่อพระองค์                   จงสงสารลูกสองคน

พระเวสฟังลูกวอน                  อ่อนฤทัยใจระทวย

น้ำตาก็รินไหล                      จึงจำใจยกให้พราหมณ์

โลกนี้ไม่เที่ยงแท้                   มีผันแปรดับสลาย

สาธุชนจงจำไว้                     อย่าได้ลืมเรื่องให้ทาน

ตัวอย่างที่หยิบมา                 จากตำราเวสสันดร

ตอนที่สองกุมาร                   ไกลสถานจากบิดา

ลาก่อนใช่ลาที                     พวกฉันนี้ขอลาลง

จำใจจึงจรจาก                     จวนเวลาจึงจากจร

จำจิตจึงจรจาก                     ไม่อยากพรากจากจริงๆ

ขอให้พวกฉันนี้                     มีความสุขทุกๆ คน