กลอนพิมพา



  ฟังเถิดท่านทั้งหลาย              ฟังนิยายนางพิมพา

ปางเมื่อสิทธัตถะ                    ปรารถนาโพธิญาณ

ตัดเกศหมดเขตมา                  บนลำธารอโนมา

ทำให้แม่พิมพา                      เช็ดน้ำตาไม่เว้นวัน

ค่ำคืนเฝ้าคอยฝัน                    นั่งรำพันทุกราตรี

ถึงคราวผัวจากหนี                   ก็เช่นนี้กันทุก

พิมพานอนอยู่บน                    ที่มันหม่นบนเตียงทอง

จิตใจนั่งเศร้าหมอง                  น้ำตานองประคองตน

พิมพาเสือกกระสน                  กลิ้งอยู่บนพระเนตรชร

ยิ่งคิดจิตสะอ้อน                     ถึงยามนอนไม่หลับตา

พิมพาเอ๋ยพิมพา                    ชั่งมีกรรมแต่ใดมา

หรือไม่ได้ทำบุญ                     สร้างกุศลแต่ชาติก่อน

ชาตินี้ขอวิงวอน                      จงอวยพรให้ข้าเทอญ

ขอให้พวกข้านี้                       มีความสุขทุกเมื่อเทอญ