กลอนพระเวสสันดรจากเมือง



  บัดนี้จักได้กล่าวเป็นเรื่องราวเวสสันดร

ตอนที่น่าเศร้าใจ               โดนขับไล่ออกจากเมือง

ไปพร้อมนางมัทรี              ทั้งชาลีและกัณหา

บิดาไม่สงสาร                   เดินซมซานไปตามกรรม

ปางก่อนไม่ได้ทำ                บุญชักนำเลยไม่มี

ชาตินี้จึงได้ไป                    ไกลนครจากมารดา

มัทรีอย่าโศกา                   นางพญาอย่าร้องไห้

เรามีเวรจึงได้ไกล               ชาวพาราไม่ต้องการ

เดินทางด้วยรถม้า              จากพาราด้วยอาลัย

หัวใจก็เศร้าหมอง              น้ำตานองลงอาบแก้ม

ไม่นานก็ให้ทาน                รถแก่พราหมณ์ทั้งสี่คน

แล้วเดินข้ามภูผา               ข้ามพนาไปตามไพร

เข้าสู่หิมพานต์                  ทั้งกันดารทั้งทุกข์เข็ญ

โอ่เราช่างมีเวร                 จึงจำเป็นเดินต่อไป

ไปถึงเขาวงกต                 บำเพ็ญพรตเป็นฤาษี

มัทรีก็คือกัน                    อธิษฐานต่อสามี

ไม่นานนางมัทรี                เดินคีรีเก็บผลา

ได้แล้วก็คืนกลับ               ตะวันลับอัสดง

พระอินทร์ก็แปลงร่าง         มาขวางทางนางมัทรี

มัทรีกลับสถาน                กลับถึงบ้านลูกไม่เห็น

ร้องไห้ทั้งกุกหา                สองบุตราลูกแม่เอ้ย

แม่มาเจ้าชั่งเฉย               ลูกแม่เอ๋ยอยู่ที่ใด

เดินไพรแม่มาแล้ว            บุตราแก้วจงรีบมา

มาลาดวงดอกเกต            จำปาเทศกรรณิการ์

ขอให้สองบุตรา               จงรีบมาเอาไปดม

สองกุมารแม่นี้เอ๋ย           ทำไมเฉยไม่เห็นมา

มัทรีใจสบั้น                   ใจสะท้านจนเป็นลม

โอ้กายสายคอแม่             ตายจริงแท้ตายแน่นอน

ลูกอ่อนจงรีบมา              สองบุตราลูกแม่เอ้ย

เรียกร้องไม่เห็นมา            นางพญาใจขาดแล้ว

ร้องมาหลายนาที              นางมัทรีขอลาลง

ยุติเวสสันดร                    จากนครไว้แค่นี้

ขอให้ท่านผู้ฟัง                 จงสำราญเบิกบานใจ

อย่าได้มีเศร้าหมอง            เถิดพี่น้องทุกๆ คน