กลอนนางมัทรีเข้าป่า



  บัดนี้จะกล่าวกลอน             ตอนนางน้อยมิ่งมัทรี

ปางนั้นนางเป็นชี                  กับฤาษีองค์พระเวศ

อยู่ในไพรพนา                     อนิจจาแสนทุเรศ

ชีวิตน่าสังเวช                      เยาวเรศทุกข์ไม่วาย

วันๆก็เข้าป่า                       เก็บผาลามาถวาย

แดดฝนทนพระกาย               ไม่แหน่งหน่ายทำบุญ

อุปฐากพระสามี                   ทั้งชาลีและกัณหา

ตื่นเช้านางพระยา                 ฝากบุตราจึงลาจร

วันนั้นนวลอนงค์                   ส่งสององค์มิ่งสมร

อย่าหนีพระบิดร                   อย่าได้จรจากไปไกล

ฝันร้ายในคืนนี้                     เกรงจะมีเหตุเภทภัย

ลูกจ๋าจงเข้าใจ                      แม่อาลัยในลูกยา

ว่าแล้วนางมัทรี                     จรละลีเข้าในป่า

ห่วงหลังพะวงหน้า                 ในดวงตาเกิดเสม่น

กระเช้าหลุดจากบ่า                ผลผาลาก็ไม่เห็น

อกเอยไม่เคยเป็น                  มาวันนี้ลางอันใด๋

ห่วงหาและอาลัย                  ในกัณหาและชาลี

ผลหมากหายากแท้                นางชะแง้อยู่ร่ำไร

ที่อ่อนๆอันเกินไป                  หาไม่ได้ดั่งเคยมา

ขอกล่าวเพียงเท่านี้                กลอนมัทรีเข้าในป่า

ข้าขออำนวยพร                    จบบทกลอนเท่านี้เทอญ